Genoeg over de diagnose.. Want wat zegt dat?
\nWat er wel is en allemaal kan d\u00e1t wil ik nu juist ook vertellen!
\nVanaf Ruben zijn geboorte die wijze ogen en die sterke wil. Het gevoel dat we hadden dat Ruben in zijn hoofd van alles wilde en de drang om ons van alles te vertellen. Het staat mij bij dat Ruben net 1 jaar was dat hij net als ieder ander kindje rond die leeftijd zijn eerste woordje zei. Alleen voor ons verstaanbaar maar aan de klank en intonatie te horen was dat echt zijn allereerste woordje!<\/p>\n
\u2018E-W-IEEEEEE!!!\u2019 hoorden we uit Ruben zijn mond. \u2018Was Ruben dat?\u2019 zeiden wij tegen elkaar direct kijkend naar de kat in de tuin die weer wat geks deed. Aan Ruben zijn blik was direct te zien dat hij Abby de kat bedoelde en hij glunderde d\u00e1t ook HIJ haar eindelijk kon roepen.<\/p>\n
We hadden toendertijd 2 katten waarvan een van de 2 altijd haar eigen zin deed, van alles mee naar huis nam, in bomen klom noem maar op. Een goeie match ;-). Een paar keer per dag waren we wel aan het roepen naar deze kat \u2018Abby, kom daar vandaan\u2019 \u2018Abby, niet doen\u2019, \u2018Abby\u2026.\u2019. Een veel gebruikt woord en ik denk naast de woorden papa en mama dat de naam van het huisdier ook wel een van de eerste woorden van een kindje zijn als we dit nu vergelijken met Ruben zijn zusje. \u2018Poes\u2019 kan zij al vroeg heel duidelijk zeggen! Na dit woordje volgde er \u2018wawa\u2019 \u2018pepe\u2019, mama, papa, en n\u00f3g veel meer woorden.
\nAlleen tja, daar kwam weer de spieraansturing. Het lukte Ruben alleen deze woordjes te zeggen wanneer hij helemaal ontspannen kon zitten en hij controle kreeg over zijn spieren. Wat echt heel moeilijk is en nog steeds. We hebben zelfs later wel eens kunnen filmen dat Ruben het woordje \u2018ipad\u2019 zei. Geen onbelangrijk woord tegenwoordig voor een kind \ud83d\ude42<\/p>\n
Maar als het dan te maken heeft met spieraansturing en er allerlei leuke dingen te zien zijn waardoor het alleen in rustige situaties en voor de oplettende hoorder te horen was d\u00e1n word het w\u00e9l heel moeilijk communiceren! Daarbij raak je als kind heel snel gefrustreerd wanneer iemand je niet snel begrijpt. Ruben kon als baby veel huilen en als dreumes\/ peuter ook nog wel momenten hebben. Waar het als baby door andere factoren kwam denken we dat het later echt ook te maken heeft gehad met het zich niet goed verstaanbaar kunnen maken. Want w\u00e1t als jij in je hoofd heel veel te zeggen hebt maar dit niet kunt zeggen? W\u00e1t als alles wat je wil zeggen opstapelt? Je woorden in je hoofd hebt, ze misschien voor jouw gevoel w\u00e9l zegt maar niemand je hoort? Wat moet je gefrustreerd raken! Als je armen dan ook nog eens niet de juiste kant op kunnen wijzen, je echt afhankelijk bent van elkaar aanvoelen.. Hoe meer we Ruben een beetje konden begrijpen, hoe meer we op een bepaald vlak communicatief bezig waren hoe meer rust er kwam. En net als andere kinderen groeit dit.<\/p>\n
Met 1,5 jaar ging Ruben naar een dreumesgroep van een revalidatiecentrum. Hier hebben we gebaren geleerd. Ruben kan deze gebaren niet helemaal zelf maken maar het ondersteunen van je eigen communicatie zorgde voor alertheid en bracht communicatie meer op gang.<\/p>\n
Later op de peutergroep startten we met een fotoboekje wat al heel snel heel beperkt werd. Want dan werd taal een keuzesysteem. Natuurlijk luchtte het op dat Ruben kon vertellen waar hij mee wilde spelen en w\u00e1t hij op zijn boterham wilde maar hij had zoveel meer te vertellen!<\/p>\n
Ruben kan en kon wel iets met zijn handen en de drang om zijn handen in te zetten is groot. Dus werd er eerst ingezet op een handbestuurde spraakcomputer. Grote vakken en met een raster erop zodat je met je hand goed zou zitten. Na een tijd was duidelijk d\u00e1t ook dit al vrij snel qua communicatie te beperkt zou zijn en daarbij had hij te weinig controle over zijn handen om te bladeren door de computer en om op het juiste plaatje te drukken. We hadden ook het gevoel dat Ruben dan maar niks zei. Want hee, het lukt me niet of ik ben te afgeleid dus laat maar. Daarbij zou je misvattingen krijgen met anderen. Want als je dan een \u2018verkeerd\u2019 plaatje aan klikt of het met de computer zeggen niet lukt kunnen mensen je ook anders inschatten.
\nTijd voor iets anders!<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Genoeg over de diagnose.. Want wat zegt dat? Wat er wel is en allemaal kan d\u00e1t wil ik nu juist ook vertellen! Vanaf Ruben zijn geboorte die wijze ogen en die sterke wil. Het gevoel dat we hadden dat Ruben in zijn hoofd van alles wilde en de drang om ons van alles te vertellen. … <\/p>\n